O CFD ARCHIWUM PROGRAM DOM W TRZEBINI Do medytacji   

NOWA JAKOŚĆ ŻYCIA







  Zeszyty Formacji Duchowej nr 73 - Bliskość, która leczy - Bog ...


ZESZYTY FORMACJI DUCHOWEJ nr 73  

 

Bliskość, która leczy

 Bogusław Szpakowski SAC

kierownik duchowy i rekolekcjonista,
psychoterapeuta i wykładowca etyki,
formator w Szkole Wychowawców WSD
przy CFD w Krakowie

 

 

Treści, które zawiera 73. numer Zeszytów Formacji Duchowej, autor przygotował również z myślą o uczestnikach sesji formacyjnej w ramach Szkoły Kierownictwa Duchowego pt. „Bliskość, ktora leczy”, która odbędzie się w Centrum Formacji Duchowej w Krakowie w dniach 7-9 października 2016 r.

 

*** *** ***

 

Słowo z Centrum Formacji Duchowej

W książce „Życie Umiłowanego”, która zrodziła się z bliskich relacji, ksiądz Henri Nouwen, pisze do przyjaciela Freda, świeckiego dziennikarza, przeżywającego stany depresyjne i poczucie odrzucenia. Pisze z autopsji, bo sam doświadczył podobnych męczarni: „Ty i ja nie musimy się zamęczać. Jesteśmy umiłowanymi. Jesteśmy czule kochani na długo przed tym, zanim pokochali lub zranili nas nasi rodzice, nauczyciele, małżonkowie, dzieci i przyjaciele. Jest to prawda naszego życia. Jest to prawda, którą chce, być przyjął dla siebie. Prawda wypowiadana przez głos, który mówi: „Jesteś moim Umiłowanym” (…). Utkałem cię w głębi ziemi, utkałem cię w łonie twojej matki (por. Ps 139, 13-15)” . Nic tak bardzo nie leczy jak świadomość bycia umiłowanym, upragnionym, oczekiwanym. Bliskość to „środowisko” naszego pochodzenia i zaistnienia. Każdy z nas może powiedzieć: Jestem, ponieważ jestem miłowany, ponieważ Ktoś zapragnął mojej bliskości. Zwierza się Bóg: „Ukochałem cię odwieczną miłością. (Jr 31,3). Zanim poczęliśmy się w łonie matki, już istnieliśmy w łonie Ojca. Ojciec wybrał nas w swoim Jednorodzonym Synu, który przebywa w Jego łonie; wybrał nas w Nim jeszcze przed założeniem świata (por. Ef 1, 4; J 1, 18).

stnieje tajemniczy związek między naszym przebywaniem w łonie Ojca, z którego wyszliśmy i naszym przebywaniem w łonie matki, która nas urodziła. Ten związek ma wspólne imię: bliskość. Nasze poczęcie się pod sercem matki, przypomina nam, że od pierwszych chwil naszego zaistnienia, od założenia świata „oddychamy” bliskością. Autor niniejszej publikacji ks. Bogusław Szpakowski, rozpoczyna swoje rozważania nad „Bliskością która leczy”, od przypomnienia tej właśnie prawdy: „U korzenia naszej egzystencji jest relacja, gdyż zaczynamy życie w ciele matki, kołysani ruchami jej ciała, w rytmie bicia jej serca. Cały długi okres życia płodowego przebywamy w tej niepowtarzalnej bliskości z matką”. Podobnie „pierwsze miesiące niemowlęcego życia po narodzeniu nadal przebiegają w bliskości matki, jej karmiącej piersi, otwartych ramion z odczuwalnym rytmem bicia jej serca”. I tak przez kolejne lata życia, ciągle szukamy bliskości, tęsknimy za nią. Rytm bliskości i dystansu faluje w każdym z nas w zgodzie z indywidualnymi potrzebami”. Potrzeba bliskości jest „krzykiem” naszej natury. Jest w nas tak silna, - zauważa Autor - że „gdy doświadczamy odosobnienia, nabrzmiewa w nas tęsknota i pojawia się dążenie do bliskości”. Brak bliskości rani głęboko naszą egzystencję.

W niniejszym numerze Zeszytów podejmujemy temat, który ma w sobie coś ze świętości. Bliskość jest świętą ziemią, którą podarował nam Bóg, abyśmy na niej żyli, stąpali ostrożnie i czynili ją sobie poddaną, to znaczy przeżywali bliskość w sposób odpowiedzialny. Bliskość jest ściśle związana z relacjami. Relacje są jak ścieżki, po których trzeba stąpać jak po ziemi świętej, aby doświadczać na nich bliskości z Bogiem, drugim człowiekiem i ze sobą samym. Taką perspektywę rozważań proponuje ks. Szpakowski: zaprasza do osobistej refleksji nad sobą i nad własną siecią relacji, którą misternie tworzymy wraz z innymi. Zastrzega się, że nie proponuje w rozważaniach dobrych rad ani recept na to „jak w ekspresowym tempie nabyć umiejętności nawiązywania bliskich relacji bez wysiłku, ale ze stuprocentową skutecznością”. Proponuje natomiast, aby poruszać się do przodu w duchu ewangelicznym, drogą autorefleksji, która przygotowuje grunt do dojrzałego przeżywania bliskości. Proponuje nam kilka „podróży”: „najpierw ku sobie, by być bliżej siebie, a potem ku bliźniemu”. Następnie zaprasza do przekroczenia „barykady” bliskości, aby nauczyć się ją znajdować w codziennych relacjach. Na końcu ścieżka rozważań prowadzi do refleksji nad przeżywaniem bliskości w postawie miłosierdzia.

Z rozważań Autora przebija ogromna wrażliwość na człowieka, pasja i kultura duchowa w towarzyszeniu mu w jego intymnym świecie doświadczenia bliskości. Rozważania zostały przygotowane z myślą o Czytelnikach Zeszytów Formacji Duchowej oraz o uczestnikach sesji zorganizowanej w Centrum Formacji Duchowej Salwatorianów w Krakowie, w ramach weekendowej Szkoły Kierownictwa Duchowego, w dniach 7-9 października 2016 roku. Z serca dziękuję ks. Bogusławowi Szpakowskiemu SAC za przygotowanie rozważań i za długoletnią, bliską współpracę z naszym CFD.

Krzysztof Wons SDS

 

*** *** ***

 

Spis treści

  • Słowo z Centrum Formacji Duchowej
  • Rytm bliskości i dystansu.
  • Być bliżej siebie samego.
  • Być bliżej bliźniego.
  • Barykady bliskości.
  • Znajdowanie bliskości.
  • Bliskość w postawie miłosierdzia.
  •  

    *** *** ***

     


KONTAKT ZGŁOSZENIE
Copyright - CFD.Salwatorianie.pl